همين‌طور اطفال دبستان معارف محمّدى صلّى اللَّه عليه و آله ، كه مدايح و ثناهايى را كه به كشف كامل تامّ آن حضرت مكشوف و به وحى و افاضهء حضرت حق ، جلّ جلاله ، بر قلب شريفش نازل شده ، در پيشگاه مقدّس مىسرايند ؛ گرچه خود نمىدانند كه چه ثنايى مىگويند و به چه و براى چه مدح مىسرايند ؛ ولى اوّل مرتبهء كمال عبادات آنها آن است كه قلب آنها در عبادت حاضر باشد كه ثناى حقّ مىكنم به ثنائى كه حقّ تعالى براى خود فرموده و خاصّان درگاه به آن رَطْب اللّسان شده‌اند . بلكه اگر ثناگويى به لسان اوليا كند بهتر است ، زيرا از شوائب كذب و نفاق خالى شود ؛ زيرا كه در عبادات ، و خصوصاً در نماز ، ثناهايى است مشتمل بر دعاوى كه جز كُمّل اولياء و خُلَّص اصفياء ( ع ) كسى به آن نتواند قيام كرد ؛ مثل قوله : وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ . . . « 1 » الى آخره . و مثل قوله : الْحَمْدُ لِلَّهِ « 2 » و إِيَّاكَ نَعْبُدُ « 3 » . و در اوضاع ، مثل رفع يد در تكبيرات و سجده و غير آن ؛ كه بيان هر يك در محلّ خود مىآيد ، ان شاء اللَّه ، و براى هركس ميسور نيست . و در ادعيهء شريفهء وارده از ناحيهء مقدّسهء ائمهء اطهار عليهم السلام نظير آن بسيار است كه براى هركس ميسور نيست دعوت به آن دعاها ؛ مثل بعض فقرات دعاى شريف « كميل » . در اين موارد شيخ كامل ، شاه آبادى - روحى فداه - مىفرمودند : « خوب است شخص داعى در اين مقامات به لسان خودِ مصادر دعا عليهم السلام دعا كند » . بالجمله ، در اذكار و قرائات يا اعمال نماز قصد ثناجويى و مديحه‌گويى به

--> ( 1 ) - « رو به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد . . . » . ( الأنعام ( 6 ) : 79 ) ( 2 ) - « ستايش مخصوص خداوند است » . ( الفاتحة ( 1 ) : 2 ) ( 3 ) - « تنها تو را مىپرستيم » . ( الفاتحة ( 1 ) : 5 )